กลับมากับความลำบาก ฮื่อ...
การอัพเดทอะไรซักอย่างช่วงนี้ลำบากเหมือนอยู่บนดอย
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่รัชดาก็ตาม !
เบื่อการฝึกงาน เหมือนกุเรียนอินทีเรียมาเลย จะอ้วก แหว่ะ
ยิ่งเกรียดยิ่งเจอ สวรรค์โปรดไอโซเมติก และไดเมนชั่นมาให้กุควายแท้ๆ
จะว่าไม่มีความอดทน อยู่สบาย เรียนสบายมาตลอดก็ถูกอ่ะ
แต่ก็นะ... กราฟฟิกสิ่งแวดล้อมที่มันต้องโคกับอินทีเรียมันจะอ้วกว่ะ
นั่งอยู่ในออฟฟิต 8 ชม. จะท้าทายความอดทนกุไปไหน
ปกติชีวิตกุ
อยู่หน้าคอมโดยไม่มีเพลง สามนาทีก็หลับแล้วเหอะ นี่ 8 ชม.
เน็ทไม่มี เพลงไม่มี มีแต่เส้นไดเมนชั่น กับพวกซายเนจ ตายห่า
ง่วงชิบหายเหอะ
ไซลิทอล สองกล่องยังเอาไม่อยู่ ทรมานที่สุดละ
ไม่อยากพูดว่าไม่ชอบ เพราะยังไงมันก็เป็นกราฟฟิกเพียงแต่มันไม่ได้
ฟรีไม่ได้ทำเอามันส์เท่าพวกสิ่งพิมพ์ ยังไงก็ต้องทน ถึงจะแดกส์ไทลินอล
ทุกวันก็ตาม จบไปก็เลือกไม่ได้อยู่ดี ก็ถือว่าได้อะไรเพิ่มเพราะที่คณะไม่มีวิชานี้
อย่างน้อยสิ่งพิมพ์ กับโมชั่นก็พอไขว่คว้าเอาเองได้บ้าง (ให้กำลังใจตัวเอง)
โต๊ะกุเอง ปลื้มจนอยากจะร้องไห้ เครื่อง iMac os 9 ใหม่จนเต่าแซง
อุปกรณืแก้ง่วง สินะ
พัก 1 ชม. ตอนเที่ยง กินข้าวคนเดียว(เพราะเป็นเด็กฝึกงานคนเดียว หึ)
ใช้เวลากินข้าว 1 จาน 5 นาที สปืดติดโทโบ เที่ยง 20 ทำธุระทุกอย่างเสร็จ
ขึ้นไปนั่งงมไดเมนชั่นต่อ (ซึ่งไม่รู้ว่าจะรีบแดกส์ รีบขึ้นออฟฟิตไปทำห่าไร)
ตลกตัวเอง ขึ้นไปก็เซง แต่แบบว่ารีบแดกส์ข้าวมาก เพื่อให้ทุกคนบนโลกได้
รู้ว่ากุเอาใจใส่งานมาก (สร้างภาพ) เผื่อประเมินผลตอนสรุปจบ สินะ
เมมโม โดย. เมอิล เด็กฝึกงาน สังกัด เออร์เบิ้น(กราฟฟิก)
ปล.ชีวิตคนเราที่คุยแต่เรื่องงานโดยไม่ได้ว่างเว้น น่ากลัวจริงๆ
